Roman

151 Sayfa
FM Yayınları
2005

(07-11 Eylül 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar

Çocuk bir an dürbünü gölden aşağıya inditiyor, yakına, daha yakına bakıyor. Dedesi bu! Koltuğunun altında yatak, elinde battaniye. “Nereye gidiyor ki” diye meraklanıyor. Sonra dürbünüyle yeniden uzaklara, çok uzaklara bakıyor. Bir beyaz gemi, gölde bembeyaz bir kuğu gibi ilerliyor. Göl masmavi, topraktan buhar yükseliyor. Gölü çepeçevre saran karlı dağlar ne de muhteşem görünüyorlar… Tekrar beyaz gemiye bakıyor. Geminin iki bacasından bembeyaz dumanlar çıkıyor. Babası işaret veriyor çocuğa sanki. İlk duman “nasılsın oğlum?”, ikinci ve daha yoğun olanı “seni çok özledim”, en son çıkan ince duman “hoşçakal” demek… (Sayfa 122)

“Bugün bu ülkedeki son günüm. Sabahın ilk ışıklarıyla ayrılacağım. Bir daha gelmek nasip olacak mı bilmem, ama ben burada ölmek ve burada gömülmek isterim… Eğer burada ölmek nasip olursa, okul duvarının dibine gömülmek isterim. Oradan tenefüs zilini, çocukların şen şakrak seslerini, oyunlarını, öğretmen arkadaşlarımın gece yarısı okul kapısından konuşa konuşa evlerine gidişlerini dinlerim belki…”(Sayfa 134)

Roman

174 Sayfa
Ötüken Yayınları
1997

(02-06 Eylül 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar

Dedem diyor ki, geçmiş zamanların birinde, bir han başka bir hanı tutsak almış. Bu han tutsağına: “Eğer istersen benim kölem olarak yanımda kalır, uzun zaman yaşayabilirsin. İstemezsen, en büyük arzunu yerine getirir, sonrada seni öldürürüm”, demiş. Tutsak han düşünüp cevap vermiş: “Köle olarak yaşamak istemiyorum, beni öldür daha iyi. Ancak öldürmeden önce, benim vatanımdan herhangi bir çobanı buraya getirmeni istiyorum”. -”Ne yapacaksın o çobanı?”. -”Ölmeden önce ondan bir türkü dinlemek istiyorum”. Dedem diyor ki, işte böyle, vatanlarının bir türküsü için canlarını feda eden insanlar varmış. Böyle insanları görmeyi ne kadar isterdim! Herhalde onlar büyük şehirlerde yaşıyorlar. (Sayfa 43)

Şoförler bir defa daha vedalaştılar. Kamyonlar hareket etti. Önce ağır ağır, sonra daha hızlı. Kar kaplı dağların arasından bir kamyon kervanı ilerliyordu şimdi. Boynuzlu Maral Ana’nın torunlarıydı bu gidenler. Ama bilmiyorlardı ki, bir çocuğun hayal gücüyle canlanan Boynuzlu Maral Ana, kimseye görünmeden onların önünde sıçraya sıçraya, bazen de ok gibi fırlayarak gidiyordu. Bütün felâketlerden, bütün tehlikelerden o koruyordu onları. Zorlu yollardaki kazalardan, yuvarlanan kayalardan, çığlardan, kar fırtınasından, sisten, Kırgızların yüzyıllar süren göçebe hayatlarında karşılaştıkları bütün belalardan.. o koruyordu. Mümin dedesi kara koyunu kurban ederken Maral Ana’dan onları korumasını istememiş miydi? (Sayfa 130)

Öykü

247 Sayfa
Timaş Yayınları
2006

(26 Ağustos – 01 Eylül 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar

   Kralları ölünce, şehrin zaten ölgün son umudu da suya düştü. Bir araya toplandılar önce. Bir noktaya dönüştüler. Sonra o da silindi. Asıl yıkım arkadan geldi. Çocuklar annelerinin, kadınlar kocalarının gözleri önünde öldürülünce her şey bitti. Kuzey ile güney arasındaki incecik sınırı çiğnedi geçti hükümdar. Hudut taşını kar çiçeğinin tam ortasına dikiverdi. Gelecek zamanın haritalarında kimseye ait olmayacak şehir yitti gitti. Tarihinderinliklerinde bir sır gibi uyuması için bu kadarı yetebilirdi. (Sayfa 62,63)

   Çıplak ayakları zerrin taneleri serpilmiş zemini sessizlikle çiğneyip de babasının odasına girdiğinde oğul hükümdar, yer, gök, hava, ateş, su sarsıldı. Kapının tam önünde bekleyen, bir taş kadar sessiz ve hareketsiz koruyuculardan en sadık ve en uyanık olanın içi titredi. Bir şey gelmedi elinden, dur girme, diyemedi. Önü alınmaz bir sel gibi doldu oğul, odasına babasının. Önüne geleni devirdi.Hükümdar, uykusunda ve sırtı kapıya güvenle dönükken yakalandı. Ama hayata son bir tutunuş gücüyle açtı gözlerini. Sonra yumdu gözlerini. Olana bitene göz yummaktan başka çaresi kalmadığını anladı. (Sayfa 108)

Öykü

187 Sayfa
Epsilon Yayıncılık
2006

(24-25 Ağustos 2007)
Kitaptan Aldığım Notlar

   Çalışma masasının sandalyesinde oturuyordu. Fotoğraftaki gibiydi. Yalnız bu kez siyahlar giymişti ve kucağında bir demet beyaz zambak vardı. Küçük ayaklarıysa çıplaktı. Onları üşümüşler gibi altına toplayıp eteğiyle örttü.
   “Başına bir felakte gelmiş olmasından korkuyordum…” diye mırıldandım, ne dediğimi bilmeden.
   “Henüz değil,” dedi. “Tam on iki saatim var. Bugün öğleden sonra dördü on geçe ölmüş olacağım… Bana biraz zaman kazandırdınız. (Sayfa 44)

   Dört beş dersten sonra, daha önce hiç duymadığı biçimde kendi bedeninin ağırlığını duymaya başladı Hülya. Eklemlerinin kolaylıkla eğilip bükülüşünü izliyor, kalp atışlarının güçlü ama yumuşak ritmini dinleyerek kanın damarlara pompalanışını gözünde canlandırabiliyordu. Uzun kestane saçlarının parlaklığı, tırnaklarının pembeliği inanılmaz geliyordu ona. Varlığının kan, fosfor, kas ve inceli kalınlı damar ve aygıtlardan oluşmuş sistemli işleyişi, biçimli, incecik bedeninin gücü, hayranlıkla karışık bir hoşnutluk yaratıyordu içinde. İlk kez bu kadar somut bir biçimde farkına varıyordu güzel ve sağlıklı bir makine olduğunun. (Sayfa 108)

Roman

256 Sayfa
Timaş Yayınları
2004

(17-22 Ağustos 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar 

   Bir gün ormanda bir avcı görmüştü, dişi bir kumruyu izliyordu. Ansızın kumrunun eşi çıkageldi. Dişisine baktı. Tam bu sırada avcı dişi kumruyu vurdu. Erkek kumru çaresiz bir biçimde çevresinde dönerek yükselmeye başladı. Öylesine yükseldi ki, gözden tümüyle yitti. Sonra bir nokta belirdi yittiği yerde, erkek kumruydu bu. Yükselebildiği kadar çıkmış, kanatlarını kapatarak başını yere çevirmiş ve çığlıklar atarak bırakmıştı kendini. Yere saplanmış, paramparça olmuştu… (Sayfa 19-20)
   Şarap testisini başına diken ve yanındaki kadınla taşkınlık yapan bir zenci gördü. Durdu ve bir zaman seyretti hallerini. Siyahi adam testiyi her dikişinde Gezgin’in içinden şöyle bir düşünce geçti: “Şayet, yeryüzündeki tüm insanlar benden üstünse, bende herhalde bu zenciden üstünüm. Ben hiçbir zaman Allah’ın yasakladığı bu şeyi içmedim ve düşük bir kadınla birlikte olmadım.” Bir bağırtı koptu bunlar geçerken zihninden. Nehirde ilerlemekte olan büyükçe bir sandal su alıyordu ve batmak üzereydi. Sandaldakiler çığlık çığlığa, “İmdat, kurtarın bizi, imdaaat!” diye bağırıyorlardı. Şarap için eğlenmekte olan Zenci birden suya atladı ve sandalda bulunan beş kişiden dördünü kurtardı. Orada şaşkın bir halde beklemekte ve olup biteni izlemekte olan Gezgin’e, “Madem benden üstünsün, kalan bu kişiyi de sen kurtar bakalım.” diye bağırdı. (Sayfa 57)

Roman

112 Sayfa
Ötüken Yayınları
1999

(16-16 Ağustos 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar 

   Ayrılmaz yoldaşı küçük beyaz bulut hep oradaydı. O nereye giderse o da oraya geliyordu. Karada ise, onun büyük ordusunu oluşturan, silahlı silahsız insan seli Batı’ya, Batı ufuklarına doğru bir lav gibi akıyor, akıyordu… Eyerin üzerinde gururla oturduğu o anda yalnız birşey düşünüyordu ve basit bir ölümlünün aklına pek nadir gelen bir düşünceydi bu: Dünyaya tek başına egemen olmaktı düşündüğü. (Sayfa 58)
   Cellatlar, yasavulların da yardımıyla hemen işe koyulmuşlardı. Önce Erdene’yi yere yatırıp kollarını arkadan bağladılar. Aynı şekilde Togulanı’da bağladıktan sonra sürükleyip devenin yanına getirdiler. İpi devenin iki hörgücü arasından geçirip sarkıttılar. Bir ucunda Erdene için öbür ucunda da  Togulan için, çekilince sıkılacak halkaları hazırladılar… Hayvan direndi… Ama cellatlar ellerindeki sopaları kullanınca kalkmak zorunda kaldı. Onunla birlikte, hayvanın iki tarafında ayni iple iki mahkûm da havalandı ve can çekişmeye başladılar. (Sayfa 78)

Roman

239 Sayfa
Yapı Kredi Yayınları
2005

(07-15 Ağustos 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar

      Gemiş zaman içinde kimi şeyler olmuş, unutmuşsunuz… Sonra birden onları unuttuğunuz aklınıza geliyor. Daha sonra da onları unuttuğunuzu hatırladığınız… Şeref buna, unutma yankısı diyormuş. (Sayfa 54)

   Ayak sesimizi duydukları anda havayı yırtarcasına akıp giden yılanlardan gerçekten korkuyor muyuz? Doğrusu benim bundan kuşkum var, kulağımda patlayan çığlıkları, yılan olmaktan kıl payı kurtulmuş olmamıza yoruyorum artık. İnsanları buradan kaçıran canlıların başında, her nasılsa yılan olmuş halimiz geliyor. “Ne yapalım, kışı bekliyeceksiniz…” diyorum onlara, “Yazı atlatın orada…” (Sayfa 119)

    ”Ayağa dikilip önce kendimi göstermeden hiçbir canlıyı vurmam. Öyle gizlenip tüfeği patlatmak yok, ahlaksızlık bu. Gurur sadece insanda mı var? Hayvana şans tanıyacaksın, mücadele edip teslim olacak, duruşundan, bakışından anlarsın bunu, hayvan sana kendisini öldürmen gereken ânı söyler. Tamam, vur beni, der, artık vur, yenildim, der. O zaman çeker vurursun. Hayvanların dua edip etmediğini dünyada kaç kişi düşünüyor acaba? Ben düşünüyorum arkadaşlar, diz çöküp dua ediyorlar, ibadet onlarda da var…” (Sayfa 124)

Öykü

176 Sayfa
İz Yayıncılık
1996

(01-07 Ağustos 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar

   Ertesi sabah pis bir Ankara kışıydı ve Osman Yıldız, Dörtyol’a dönmek için bilet almağa gitmek üzere evden çıkmıştı. Kapıda dikilen iki askerden çok üşümüş olanı, “hoop hemşerim nereye?” ve Osman Yıldız’dan makul bir cevap alamamıştı. Oysa okula ya da aya ve pazartesi biçiminde biçiminde bir cevap bıçak gibi soğuktan kalbi donmuş nefere içaçıcı bir malzeme olabilirdi. Neyse ki düşüne giren kuşkuyu aklına girmiş gibi karıştırmayan Osman Yıldız, herşeyd olduğu gibi bu akılalmaz işte de gizli bir el’in işlediğine yorarak, “ne var yani sokağa çıkmak yasak mı?” sorusunu yöneltmeyip, sadece sorgulu bakışlarla bakar gibi yapınca, jandarma eri, “duymadın mı kardeşim” diyerek çıkıştı, “ihtilâl oldu ihtilâl”… (sayfa 72)

Roman

317 Sayfa
Doğan Kitap
3.Baskı (kasım 2004)

(27-31 Temmuz 2007)

Kitaptan Aldığım Notlar

   Ölüm haberlerini yeniden yazardı hayalinde. ‘Öldü, vefat etti’ fiillerini çok yetersiz bulurdu. ‘Kaybettik’ lafına kızardı, ‘Kaybolan bir şey yok ahmaklar’ diye bağırırdı. ‘Hakk’ın rahmetine kavuştu’ bile kesmezdi onu; malumu ilam etmekti çünkü. Hele ‘kansere yenildi, kalbine yenildi, trafik canavarına yenildi’ ibarelerine müthiş öfkelenirdi. ‘Ölüm düşman mı ki ona yeniliyorsun? Öyle bile olsa, savaşamıyacağın bir güce ancak teslim olursun ki, bu yenilgi değil, ancak zafer olabilir’ derdi. ‘Hakk’a yürüdü’ lafı da eksikti. Sanki yaşarken Hakk’a yürünmüyor muydu? En doğrusu biri ölünce, haberini ‘varlığını tamamladı’ diye vermekti. (sayfa 19)
   Herkesin nefesi başka renkti. Gözlerine ant olsun ki böyleydi. Sırrı’nın bakışları ansızın insanların burunlarıyla ağızlarına kilitlenirdi. O üç delikten çıkan nefesin renkleriyle oynaşırdı gözbebekleri. Renkler kendini her zaman göstermezdi. Bazen iyice soluklaşır, sisler ardına gizlenirdi. Sırrı’nın kalbi, renklerin en parlak halleriyle ortaya çıkışının, o insanın saflığına bağlı olduğunu zamanla öğrendi. Bir insanın iyi ya da kötü niyrtli olduğunu onun nefes renginden anladı. Kimilerinden hep kaçtı, yanlarına bile yaklaşmadı, bazılarının gölgesinden bile hoşlandı, peşlerini hiç bırakmadı. (sayfa 22)

Basında “Nefes”

Karakalem Dergisi

Tempo Dergisi

Zaman Gazetesi

Eleştiriler

Sadık Yalsızuçanlar